De taal van het lichaam

Uitleggen wat ik doe en vertellen wat ik denk dat er gebeurt op het moment van heling; het zijn beide belangrijke onderdelen van mijn behandelingen. Dat doe ik vanuit mijn persoonlijke visie, aangevuld met wat creatieve hersenspinsels. Ik merk dat ik, afhankelijk van de persoon die ik behandel, verschillende verhalen vertel. Ik geloof namelijk dat als je snapt wat er gebeurt, jij jouw eigen lijf beter kan begrijpen en dus steunen. Één ding hebben die verhalen met elkaar gemeen; ze zijn simpel. Moeilijke woorden en processen leg ik graag op zo’n manier uit dat een kind van drie het ook snapt. Zo ook met dit verhaal, over de werking van, en het luisteren naar het lichaam.

Wegen, dorpen en mensen

In mijn behandelingen combineer ik twee elementen van aandacht. Enerzijds richt ik me op spieren, anderzijds op het holistische vlak. Ik zie het lichaam als één geheel met daarin allerlei wegen en dorpen. Wegen waar auto’s en vrachtwagens vol met afvalstoffen en voedingsstoffen rijden. Dorpen waar allerlei soorten mensen wonen, die gevoelens en behoeften hebben. Tijdens een behandeling bied ik een luisterend oor voor die mensen. Ik wil dat die mensen zich veilig en geaccepteerd voelen. Mijn doel is om harmonie te bereiken, zodat de snelwegen soepel doorrijden. Files ruim ik graag uit de weg (-;

Hoe doe ik dat, zo’n file opruimen?

Ik begin met contact maken met het lichaam, wat zijn de behoeften ik voel? Af en toe heb ik het gevoel dat ik de doorstroom op gang help door het lijf een schop onder de kont te geven. Even flink stevig masseren en iemand door elkaar schudden. Maar soms heeft het al zoveel schoppen gekregen van de eigenaar, dat het lichaam moeite heeft om al die prikkels te verwerken. Hij wil dan het liefst gewoon even niets doen.

Lijf en hoofd

De behoeften van een lijf zijn niet altijd hetzelfde als de wensen van ons hoofd. Mijn klanten maken hun afspraak meestal met hun hoofd. Ze hebben bedacht dat ze ontspanning willen en dat ik dat ‘ff ga regelen’. Maar het lichaam moet vaak nog even aan mij wennen en heeft niet voor niets allemaal spanning opgeslagen. Die files, die spanning, dienen het lijf op een voor het hoofd vreemde manier. De spanning is als een beschermingsschild.

Wat beschermt die spanning dan?

De grootste reden dat wij spanning vasthouden en niet gelijk los laten is, in mijn ogen, een emotie. Emoties bewegen, als golven gaan ze door ons lijf. Dat vinden wij vaak eng, want we houden van controle. Zeker een emotie die wij als negatief ervaren laten wij niet ongestoord zijn gang gaan, dus we zetten hem vast in een kooitje. Ineens staat er een kooitje midden op de snelweg en dat zou je dus kunnen zien als een blokkade. De blokkade begon met een gevoel, maar die slechte doorstroom zorgt ervoor dat de spieren wat stroever verlopen. En dat veroorzaakt nog langere files.

De pijnlijke kern boven water

Mijn doel is niet om dat schild open te breken, ik wil juist dat het lijf de deur voor me open doet. Ontspanning probeer ik te bewerkstelligen door het verdedigingsfront uit te schakelen. Ik ga rustig te werk zodat het lijf de tijd krijgt om mij te vertrouwen. Soms kan dat al door wat diepe ademhalingen te doen. De grote spierspanning ontspant en wat er overblijft is de kern. Die kern is vaak erg pijnlijk, zogeheten ‘triggerpoints’. Het is een spier die al langere tijd kracht aan het leveren is zonder momenten van verslapping. Daar ligt vervolgens mijn focus.

Het schild laten zakken met Reiki

Als er veel prikkels in het lichaam zijn om te verwerken, dan zie ik dat als heftige golven in de zee. Tijdens een behandeling zoek ik intuïtief naar manieren om de zee rustig te krijgen. In ruststand heeft het lijf meer ruimte om te herstellen en in stilstaand water kunnen we de weerspiegeling van onze ziel zien (-; . Een massage kan soms op het lichaam overkomen als nog meer golven, die door mij worden gemaakt. Dan zet ik stille handoplegging, Reiki, in.

Benzine voor je lijf

De vrachtwagens hebben goede benzine nodig om hun werk te kunnen doen, om snel en soepel van A naar B te verplaatsen. Massage en Reiki helpen daarbij, maar natuurlijk ook wat jij eet, drinkt en hoeveel rust je neemt. Ook is het belangrijk dat de wegen, je spieren, wel gebruikt worden. Anders denkt je lichaam dat er niet veel verkeer is en laat hij de wegen verslonzen. Kracht neemt ook af als de spieren, wegen, te veel gebruikt worden. Bijtanken is dus niet alleen benzine erin gooien, maar ook genoeg rustmomenten inplannen. Zo kan jouw lijf in een ontspannen toestand het vervoer regelen.

Snelheidsadvies

Zoals overal waar wegen lopen, geldt ook in je lijf: let op je snelheidslimiet. Als je altijd met 130km p/u door je lijf sjeest gaat het een keer mis. De dorpjes hebben namelijk een 30km zone. Als je 30km rijdt, of zelfs even stilstaat, is er tijd voor bewustwording. Pas dan kan je pas echt goed kijken en luisteren naar de mensen, je emoties dus, in de dorpjes.dat zijn stuk voor stuk interessante types met allemaal hun eigen kwaliteit waar je van alles in zal herkennen. Dus ook al ben je dag in, dag uit onderweg, je hoeft je zeker niet te vervelen.

Plaats een reactie